W Polsce, gdzie psy mają specjalny status „przyjaciela człowieka” nie do pomyślenia jest jedzenie psiego mięsa. Niewielu z nas wie, że jedzenie psiny było i jest nadal praktykowane w wielu krajach.
Ze względu na kontrowersyjność spożywania psiego mięsa władze Chin zakazały podawania go w restauracjach na czas zbliżającej się Olimpiady. Zostały wyznaczone surowe kary za nieprzestrzeganie tego zakazu.

Powszechnie wiadomo, że pies do zwierząt hodowlanych nie należy. Jednak na przestrzeni wieków nie było to takie oczywiste. W Niemczech do końca XX wieku pies był traktowany jako zwierze rzeźne. Na Pomorzu, Śląsku i Turyngii istniały legalne ubojnie psów, a gospodarstwa serwowały np. psi gulasz. Do dzisiaj psiego mięsa można skosztować w Szwajcarii czy na Słowacji, jednak tylko na wsi. Inaczej obyczaj jedzenia psów wygląda w Azji. Jest to drogi specjał, nadaje mu się charakter leczniczy. Właściwości zdrowotne psiego mięsa były znane już w starożytności. Opisał je Hipokates, przypisując mu leczenie kaszlu, gruźlicy czy niepłodności u kobiet. Psina bywała także zwana „pożywieniem ubogich” ze względu na swoją dostępność.

Ilu jest smakoszy psiego mięsa? Ciężko się tego dowiedzieć, gdyż z pewnych względów wolą oni nie afiszować się ze swoimi kulinarnymi preferencjami.

Jedzenie psiego mięsa w naszych kręgach kulturowych uchodzi za coś niestosownego, wręcz nieludzkiego. Skoro tak dbamy o naszych „czworonożnych przyjaciół” dlaczego prawo tak łagodnie obchodzi się z ludźmi, którzy je krzywdzą?