Kielce. Biegające po okolicy groźne amstaffy przeraziły mieszkańców Górek Szczukowskich. A na Słowiku są psy wyrzucone z aut. - Dwa psy rasy amstaff weszły na naszą posesję. Zachowują się agresywnie - alarmowała Agnieszka Tatar - Paździerz, mieszkanka Górek Szczukowskich w gminie Piekoszów. Wychudzony wilczur błąkał się po Słowiku.

- Mam dwoje malutkich dzieci, zamarłam, kiedy na podwórku zobaczyłam dwa duże psy, przecież to bardzo groźna rasa - tłumaczyła roztrzęsiona pani Agnieszka. Kiedy dotarliśmy na miejsce, zwierzęta opuściły już posesję.

- Kręcą się po okolicy, podchodzą do domów od kilku godzin. Samo ich spojrzenie wystarczy, żeby człowiek struchlał ze strachu - mówili mieszkańcy Górek Szczukowskich. Byli oburzeni reakcją pracowników Urzędu Gminy w Piekoszowie.

- Zadzwoniliśmy do komisariatu policji w Piekoszowie, skąd skierowano nas do Urzędu Gminy. Pracownica, która nie chciała się przedstawić powiedziała, że skoro psy weszły na naszą posesję, to już są nasze i to nasz problem - oburzała się Agnieszka Tatar - Paździerz. Bez skutku interweniowała również w gminie sołtys wsi Górki Szczukowskie, Krystyna Snochowska. - Kto będzie odpowiadał jak się coś złego stanie? - pytali wystraszeni mieszkańcy.

Oficer prasowy kieleckiej policji, Karolina Stachura, poradziła, aby mieszkańcy zgłosili problem, dzwoniąc na policyjny telefon interwencyjny 997.


Porzucają na Słowiku

Wałęsające się psy pojawiają się także w kieleckiej dzielnicy Słowik.
- Chciałam poszukać temu psu porządnego domu godnego nowego domu, niestety na ratunek było za późno - mówi Kazimiera Sornat, mieszkanka Słowika, która po raz kolejny w okolicy domu znalazła porzuconego psa.

- Nie mogę tego zrozumieć, ludzie modlą się, chodzą do kościoła, przyjmują komunię, a potem bestialsko wykopują z samochodu psa albo jeszcze gorzej, przywiązują go w naszym lesie do drzewa i skazują na śmierć przez zagłodzenie - zastanawia się Kazimiera Sornat.

Kobieta w poniedziałek wieczorem po raz kolejny znalazła porzuconego psa. - Serce mi się kroiło, gdy go zobaczyłam. Wilczur ledwie trzymał się na trzech nogach, wychudzony, wszystkie żebra mu było widać. Krwawił - płacze pani Kazimiera. - Zabrałam go do domu i następnego dnia wezwałam weterynarza. Jeszcze tego samego dnia znalazłam mu dom. Niestety weterynarz, gdy tylko zbadał psa, zdecydował, że musi być uśpiony.

Małżeństwo Sornatów wylicza, że rocznie w okolicy stacji benzynowej na Słowiku wyrzucanych jest około 50 psów. A ile przywiązanych w lesie, tego nie wiedzą.

- Czasami jak chodzimy na spacery to dokarmiamy wałęsające się zwierzęta i uwalniamy z uwięzi. Jeszcze wczoraj dawałam jeść pieskowi, który chyba uwolnił się ze sznura, bo miał skórę wyrwaną przy szyi - mówi pani Kazimiera. - Jakbym spotkał takiego kierowcę co wyrzuca psa, to miałbym gdzieś wyrok za uszkodzenie samochodu, wybiłbym mu szybę - mówi Zygmunt Sornat.

To, że naprawdę da się żyć ze starymi psami pokazuje dom państwa Sornatów. Przygarnięte psy: Pulunia, Szogunek i Loluś mają się bardzo dobrze. - Niestety z mężem mamy zaledwie 1200 złotych renty i sami musimy się z tego utrzymać. Na szczęście pomaga nam Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami - opowiadają.

POSTAWIĆ POSTERUNEK

Dagmara Głodowicz-Mazurek z Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami okolice Słowika zna na pamięć. - W tej okolicy wyrzuca się najwięcej psów - mówi. - To i tak lepsze niż przywiązywanie ich sznurem w głębi lasu. Wtedy takie zwierze umiera poprzez zagłodzenie.

Pani Dagmara mówi, że są dwa rozwiązania dla tej sytuacji, realne i nierealne. - Postawić na Słowiku policjantów, którzy karaliby takich kierowców albo wprowadzić obowiązkowe chipy dla psów. Wtedy od razu dotarlibyśmy do właściciela porzuconego psa - mówi.

Agnieszka Białek

źródło: echodnia.eu/