Jak zwykle mnóstwo radości dają nam wiadomości od CKotów, które znalazły szczęście we własnych domach. Niedawno dotarł do nas wspaniały list od obecnych Opiekunów Sisi (obecnie Tofik), naszej rudej księżniczki. Sami poczytajcie...:)

Chciałam napisać kilka słów o kotce Sisi, którą przygarnął od Was mój narzeczony w połowie listopada '07. Była to dla mnie ogromna niespodzianka i radość i bardzo się cieszę, że kicia trafiła do nas! Teraz nazywa się Tofik (choć to kotka;) ) Bałam się trochę tego, że ma już ma jakieś 7 lat i swoje nawyki, przyzwyczajenia....że może nie zaakceptować zmiany miejsca, otoczenia... Na początku była trochę przerażona i 2 dni chowała się za szafą. Potem zaczęła pomału wychodzić z ukrycia i poznawać nas, nasze mieszkanie i swoje legowisko. Najbardziej przypadło jej miejsce koło kaloryfera gdzie jest bardzo ciepło i tam też postawiliśmy jej koszyk:) Z kuwetą nie było najmniejszych problemów, od razu wiedziała do czego służy:) Teraz Tofinka sypia już wszędzie gdzie się jej podoba: na kanapie, fotelach... a teraz, gdy pisze tego maila umościła się w naszym łóżku i wygląda jak aniołek:) z pyszczkiem śmiesznie wykrzywionym, na którym maluje się zadowolenie...

U weterynarza była bardzo dzielna, gdy Pan Doktor sprawdzał jej uszka...okazało się, że miała świerzb i trzeba ją było leczyć (przez tydzień dwa razy dziennie czyściliśmy jej uszy i aplikowaliśmy maść). Nie było to na pewno przyjemne ale chyba wiedział, że to dla jej dobra i dzielnie się temu poddawała. W dodatku była odrobaczona i zaszczepiona. Weterynarz polecił nam karmę: Royal Canine dla kotów w domu i taką też kupiliśmy.
To niesamowite ile taki futrzak wniósł radości, miłości i zabawy do naszego domu:) Zawsze pojawia się uśmiech na naszych twarzach kiedy Tofik szaleje z piłeczką pingpongową czy sznurkiem (to jej ulubione zabawki, te ze sklepu wzbudzają w niej małą ciekawość).
Najważniejsze jest to, iż widać że Tofikowi też jest u nas dobrze...chyba teraz to ona rządzi naszym domem;), bo potrafi wejść wszędzie jakby to były jej szafy:):):) Rano zawsze jak tylko słyszy, że ktoś wstał, biegnie i coś nam opowiada:) tzn. mruczy coś pod nosem jakby chciała nam opowiedzieć jak jej minął czas. To samo jest jak wracamy do domu. Jest naszym małym skarbkiem, którego będziemy strzegli... Dziękujemy bardzo i pozdrawiamy ciepło.

Czy do tego trzeba coś dodawać? Może tylko zdjęcie prezentowane powyżej, na którym Tofik rozmarzona relaksuje się w swoim własnym domku....:)

źródło: azyl.schronisko.net