wróć

Adopcja kota

 

Udomowienie kotów nastąpiło tysiące lat później niż psów. Najprawdopodobniej fakt ten mają na swoim sumieniu Egipcjanie. W ich kulturze i religii zwierzęta te spełniały rolę o nigdzie już nie powtórzonej randze.
Późniejszej asymilacji z człowiekiem przypisuje się większy niż u psów wpływ instynktu na zachowanie i osobowość kota. Warto poznać kilka charakterystycznych kocich cech i zwyczajów. Wiedza ta może się przydać podczas podejmowania decyzji o adopcji.

W pierwszej kolejności instynkt łowcy - występuje on (nawet jeśli tylko w śladowej ilości) u wszystkich kotów. Potrafią one spędzić godziny na wypatrywaniu potencjalnej ofiary, co niekoniecznie skończyć się musi udanym atakiem - umiejętność polowania to dla odmiany wiedza zdobywana przez obserwację. Część kotów, szczególnie hodowlanych, nie ma pojęcia, jak upolować myszkę czy ptaszka lub co z nimi zrobić, jeśli się jednak uda. Stąd zachowania interpretowane niejednokrotnie jako okrutne - np. zabawa przerażoną, jeszcze żywą ofiarą. Odruch łowiecki nie jest związany z głodem, nie można go wyeliminować poprzez dokarmianie zwierzęcia. Można natomiast podjąć próbę minimalizacji jego występowania przez pomnożenie ilości czasu spędzanego na aktywnej zabawie z pupilem. Zabawkowa mysz, miękka piłeczka, przekomarzanie się z kotem, symulacja ucieczki i pogoni pomogą zwierzęciu wyładować nagromadzoną energię.
Decydując się na adopcję kota trzeba zaakceptować fakt, iż może on być stworzeniem silnie odczuwającym odwieczny zew. Przyniesienie pod nogi opiekuna zagryzionego żyjątka podkreśla stosunek kota do nas jako do członka stada. Jest to wyraz dużej akceptacji, odpowiadanie na niego dezaprobatą może świadczyć o naszym niezrozumieniu specyfiki kociej natury.

Koty należą do zwierząt niezwykle towarzyskich. Są dalece bardziej niezależne od psów, co nie przysporzyło im dobrej sławy. Wbrew powszechnie panującej opinii są zdolne do zawierania trwałych związków z opiekunami. Szczególnie widoczne jest to na przykładzie kocich introwertyków. Są to zwierzęta mniej ciekawskie i skore do zabawy, powściągliwe i sprawiające wrażenie wyniosłych. Najczęściej to właśnie one przywiązują się silnie do jednego członka rodziny, często manifestując powagę tego związku (np. nie schodząc z kolan ukochanej Pani w trakcie wizyty jej wnucząt). Z kolei koty o bardziej ekstrawertycznej naturze są wesołe, aktywne i realizują swoje potrzeby socjalne w relacjach z wieloma osobami.
Warto spędzić nieco czasu z upatrzonym do adopcji kotem, poznać dominujący element jego osobowości i skonfrontować tą wiedzę z własnymi potrzebami i wyobrażeniami.
Co więcej każdy kot, niezależnie od reprezentowanego rysu charakterologicznego, buduje związki w ramach własnego gatunku. Są one niejednoznaczne, często skomplikowane. Istotny udział w ich kształtowaniu stanowi obowiązująca w kocim świecie hierarchia. Na szczycie kociej drabiny społecznej znajdują się wielodzietne samice, które mogą zostać strącone z matriarchalnego piedestału jedynie w wyniku kastracji. Następni w kolejce to wojownicze, niewykastrowane samce. Ich dominacja jest nieustannie zagrożona przez kolejnych pretendentów do roli watażki. Na najniższą pozycję w hierarchii przesuwają się koty po kastracji - obniżona zawartość testosteronu we krwi jest dla innych zwierząt czytelnym wyznacznikiem statusu osobnika.

Na domowego kota czyha na zewnątrz wiele zagrożeń - pędzące samochody, trucizny podłożone przez znęcających się nad czworonogami pomyleńców czy agresywne, niedopilnowane przez właścicieli zwierzęta. Nie wypuszczając kota na dwór chronimy niejednokrotnie jego zdrowie i życie. Pamiętajmy jednak, że brak uczestnictwa w kociej społeczności może (chociaż nie musi) stanowić problem dla naszego pupila. Rozwiązaniem alternatywnym jest adopcja większej ilości kotów. Stworzą one swoisty społeczny porządek i podzielą między siebie terytoria w granicach przestrzeni, którą mają do dyspozycji - w tym wypadku mieszkania.
W naturze każdy kot posiada własny obszar. Zwierzęta udomowione odtwarzają ten porządek anektując fotel, kanapę lub fragment pokoju. Mogą to uczynić na różne sposoby - pocierając głową, przez co zostawiają zapach gruczołów łojowych, spryskując granice rewiru moczem bądź zostawiając rozdrapane, wypełnione kocim zapachem ślady. Jest to zwyczajowa praktyka, jeśli jej konsekwencje postrzegamy jako trudne do zniesienia, przemyślmy jeszcze kwestię adopcji.
Powyższe przykłady dają jednoznaczny dowód na to, jak istotnym elementem w życiu kota jest miejsce, terytorium, w którym funkcjonuje. Jednocześnie nie należy na tej podstawie wysnuwać wniosku, jakoby opiekun był tylko "dodatkiem" do mieszkania. Adopcja kota to dobre rozwiązanie dla osób ceniących sobie niezależność i odrębność zwierzęcia. Takie osoby zapewne nie przeoczą momentów, w których kot - nawet jeśli nie bezpośrednio - da wyraz swojego głębokiego przywiązania i uczucia.

Pisząc o charakterze kotów, ich zwyczajach i nawykach, nie sposób pominąć kilku podstawowych czynników, wpływających na ich kształt.
Do najbardziej oczywistych należy dziedzictwo genetyczne - zarówno cechy przejmowane bezpośrednio po rodzicach jak i te sztucznie "zaprogramowane" w DNA . Chociaż modelowanie kocich cech przy użyciu genetyki ma stosunkowo krótką historię ( połowa XIX w ), należy pamiętać, iż dało wymierne efekty. Szukając dla siebie towarzysza możemy więc jako kryterium wyboru użyć ogólnej wiedzy na temat jego rasy.

Bardzo istotnym czasem w rozwoju każdej istoty jest okres dzieciństwa. Zakłada się, że adopcja nie powinna mieć miejsca wcześniej niż w dziewiątym tygodniu życia kota. Do tego czasu zdobywa on bowiem niezbędne w kocim świecie umiejętności - zarówno przez obcowanie z matką, jak i podczas zabaw z rodzeństwem. Zbyt wczesne oderwanie kotka od kochającej rodzicielki grozi zaburzeniami w kontakcie, a nawet w rozwoju fizycznym.
Statystycznie koty, które we wspomnianym okresie nie nawiązały bliższych relacji z gatunkiem ludzkim, mogą mieć później problemy z komunikacją z człowiekiem.
Sposobem na uniknięcie niespodzianek związanych z kierunkiem rozwoju osobowości zwierzaka może być zaadoptowanie dorosłego kota, o już ukształtowanym charakterze.

Niebagatelny wpływ na zachowanie kotów mają także hormony. Powszechnie wiadomym jest, że zwierzęta wykastrowane - bądź wysterylizowane - łagodnieją, stają się mniej agresywne i bardziej skłonne do oddawania się pieszczotom.

Koty to zwierzęta niezwykle wrażliwe i inteligentne. Chociaż potrafią się wiele nauczyć, nigdy nie będą prezentować swoich umiejętności, jeśli nie będą miały na to ochoty. Nie są podatne na trening w takim wymiarze jak psy - nabyte umiejętności nie są dla nich kanonem, ale pewną opcją, którą mogą się posłużyć. Kot nie poddaje się kontroli. Nie wydatkuje energii bezmyślnie - już w młodym wieku uczy się z niej korzystać efektywnie, zazwyczaj w zgodzie z własnymi potrzebami. Kotu nie można narzucić własnej woli - można z nim współpracować.

Przed adoptowaniem puszystej, miauczącej kulki warto przemyśleć powyższe wskazówki.
Pozwoli to przygotować się na moment, w którym, z mieszczącego się w dłoni maleństwa, wyrośnie koci indywidualista.







Artykuły które mogą cię również zainteresować

Wirtualne adopcje zwierzą..

W dobie internetu adopcja nie jest jedynym wyjściem. Mnogość portali związanych z tematyką opie..

Adopcja - gdzie szukać zw..

Istnieje kilka rodzajów miejsc, w których znajdziemy oczekujące na adopcję zwierzęta. Schronisk..

Przed adopcją - jak przyg..

Opieka nad zwierzęciem to nie tylko troska o przysłowiowy "wikt i opierunek", ale przede wszystkim..

Przed adopcją - jak przyg..

Pierwsza wizyta naszego nowego, długo oczekiwanego przyjaciela, będzie zapewne bardzo emocjonując..

Zalety adopcji

W ciągu ostatniego dziesięciolecia amerykańscy i europejscy naukowcy spierają się na łamach pr..

Adopcja psa

Podczas przygotowań do adopcji warto posłużyć się nie tylko intuicją, ale także wiedzą. Aby ..

weterynarz