Logowanie | Nie masz konta? Zarejestruj się

polski owczarek podhalański

Opis

Owczarek podhalański jest jedynym Polskim molosem. Rasa ta, chociaż bardzo ciekawa i wartościowa niestety nie cieszy się w kraju wielkim zainteresowaniem. Niedostateczna promocja podhalana zepchnęła go na plan dalszy w porównaniu z innymi molosami górskimi.Dawny owczarek tatrzański, większy i silniejszy od dzisiejszego, w niedostępnych górskich lasach chronił owce i bydło a także pasterza przed licznymi drapieżcami, jak: wilk, ryś czy niedźwiedź. Walka z drapieżnikami i współżycie z surową i groźną przyrodą górską z jej gwałtownymi żywiołami stanowiły ostrą szkołę dla owczarka tatrzańskiego. Dzięki temu przez setki lat utrzymał się w stanie prawie niezmienionym. Także w czasach obecnych owczarek tatrzański odgrywa dużą rolę jako obrońca, ryś i wilk bowiem do dzisiaj niepokoją stada owiec na górskich pastwiskach. Rasa jest bardzo popularna w Niemczech i Holandii.

Wygląd

Pies mocnej, zwartej budowy znamionującej siłę i ruchliwość. Usposobienie ma spokojne, jest pojętny i czujny.Wzrost: wysokość w kłębie psa 65 - 70 cm, suki 60 - 65 cm. Samce są większe i silniejsze, budowa ich bardziej „zwarta", w postępowaniu samodzielniejsze niż samice. Waga owczarka dochodzi czasem u okazów męskich do 40 kg, u żeńskich do 30 kg. Białe, gęste włosy tworzą kosmatą sierść. Na głowie, pysku i uszach sierść przylega do skóry, na szyi i tułowiu sierść bardziej gęsta, lekko falista, czasem nieco kędzierzawa, w zimie dłuższa, z gęstym podszyciem. nogi pokryte do stawu skokowego długą sierścią, tworzącą z tyłu jakby frędzle. Szata: Na głowie, kufie, na przedniej stronie nóg przednich i tylnych od stawu skokowego w dół - sierść krótka, gęsta. Na szyi i tułowiu sierść długa, gęsta, prosta lub lekko falista, w dotknięciu twarda, z obfitym podszyciem. Na szyi bogata kryza, na udach obfite, długie owłosienie. Umaszczenie: Białe, kremowy nalot niepożądany.Oczy: średniej wielkości, wyraziste, nieco skośne, tęczówki ciemno piwne. Brzegi powiek ciemne.Uszy: osadzone na wysokości zewnętrznego kąta oka lub nieco wyżej, średniej długości, dość grube, trójkątne, gęsto owłosione, przylegające wewnętrznym brzegiem do głowy. Płaty uszu ruchliwe.Tułów: Długi i masywny. Kłąb wyraźnie zaznaczony, szeroki. Ogon niezbyt wysoko osadzony, noszony poniżej linii grzbietu, w podnieceniu pies unosi go ponad grzbiet, lecz nie zakręca. Ogon dobrze uwłosiony, opuszczony w dół sięga stawu skokowego, na końcu może być lekko wygięty.

Zachowanie

Odpowiednie wychowanie podhalana nie jest łatwe, psy osągaja dorosłośc w wieku 3 lat. Nadają się na psa towarzyszącego, oczywiście po odpowiednim przeszkoleniu. Jego typowe cechy to zrównoważona psychika, łagodny stosunek do swoich, przyjaźń do dzieci, a jednocześnie nieufność wobec obcych. Bardzo dobrze spełnia rolę stróża zabudowań, ale może również być chowany w salonach. Jest mało wymagający, jeśli chodzi o żywienie. Można go karmić tradycyjnie, jak to bywa przy gospodarstwie. Owczarek podhalański jest psem odważnym, niehałaśliwym, samodzielnym i dość niezależnym. Nadaje się zarówno do życia na wsi jak i w mieście pod warunkiem zapewnienia mu odpowiednich warunków bytowych. Jednak nie jest to pies stworzony do życia w bloku. Jako zwierzę niezależne i samodzielne wymaga dużo uwagi ze strony opiekuna, gdyż właśnie ta cecha charakteru może przysporzyć sporo problemów. Owczarki podhalańskie są serdeczne i czułe dla rodziny, uznają wszystkie zwierzęta znajdujące się w domu i naturalnie będą się wykazywały instynktem obronnym. Owczarek, ze swej natury nieufny i podejrzliwy do obcych, jest psem niebezpiecznym dla potencjalnego intruza chcącego wkroczyć na powierzony mu teren. Pielęgnacja owczarka nie jest trudna, samoczyszcząca sierść nie sprawia większych problemów w zupełności wystarcza czesanie i wyjmowanie ewentualnych rzepów i patyków po spacerze w lesie.