Logowanie | Nie masz konta? Zarejestruj się

ariegois

Opis

Rasa ta pochodzi z Francji. Francuscy kynolodzy przyjmują, że Ariegois jest potomkiem Grand Gascon Saintongeois, Bleu de Gascogne oraz lokalne Briquety. Pies ten jest najmniejszym i najbardziej eleganckim spośród ras psów gończych pochodzących z południowej Francji. Na początku 20. wieku rasa ta była bliska wyginięcia, jednak miłośnicy rasy zorganizowani pod szyldem „Club Gaston Phoebus” postawili sobie za cel podtrzymanie rasy. Niestety kynolodzy kwestionują wady układu kostnego u tej rasy, wielu z nich popiera wzmocnienie rasy przez krzyżowanie z rasami Harrier czy Anglo – Francais de Petite Vénerie. Mimo tego Ariegeois mają opinię specjalistów do polowań na zające w suchym, pagórkowatym i skalistym terenie, przede wszystkim ceniona jest ich prędkość i niezawodność – cechy te pozostały praktycznie niezmienione od ponad stu lat. Jest to pies wykorzystywany do polowań z bronią palną i par force.

Wygląd

Waga do 30. kg. Wysokość w kłębie: psy 58 do 61 cm, suki 56 do 60cm Ariegeois to pies lekki, średnich rozmiarów, elegancki i dystyngowany. Ma cienką, sprężystą skórę, niezbyt silnie przylegającą do tułowia. Umaszczenie białe w czarne łaty o wyraźnie odgraniczonych konturach, z podpalaniem na policzkach i w okolicy oczu i łap. Mogą występować czarne cętki, lecz niezbyt licznie. Sprawia wrażenie bardzo muskularnego, grzbiet jest długi, niezbyt szeroki. Uszy jedwabiste, cienkie, sprężyste, pofałdowane, sięgające co najmniej do końca nosa. Ogon dobrze osadzony, cienki na końcu, noszony szablasto wygięty ku górze.

Zachowanie

Ariegeois jest doskonałym psem gończym żyjącym w sforze. Chętnie się uczy i dlatego łatwo go wyszkolić. Jest psem wszechstronnym, nadaje sie do polowań na sarny i dziki, w żadnym razie nie powinien polować na króliki. Szybki i zwinny dobrze radzi sobie w kazdych warunkach, najlepiej jednach w suchym terenie. Nie jest psem do towarzystwa, chociaż jest wesoły i towarzyski. Nie powinien byc trzymany tylko dla przyjemności, także poza sezonem łowieckim pownien mieć dużo ruchu, najlepiej w dużym, szczelnie ogrodzonym terenie. Ważne jest, żeby żaden kot przypadkiem nie stał sie ofiarą jego wspaniałego talentu łowieckiego. Z reguły nie ma kontaktu z dziećmi, ponieważ żyje wraz z innymi psami w psiarni. Jeżeli jednak wychowuje się w towarzystwie dzieci, staje sie rozbrykany i ufny.

nie ma w tej chwili do adopcji zwierząt tej rasy