Zorro 2677

Pies

4 lata

labrador retriever

Warszawa

Dodano: 2018-06-12 22:04

Dodany przez: Osoba prywatna

Opis zwierzaka

Zorro - piękny, młody pies w typie labradora szuka domu Zorro to pies o wielkim wrażliwym sercu. Początkowo bywa nieufny wobec obcych, ale znane sobie osoby wita wesołym merdaniem ogona i skokami aż do nieba. Ten wulkan energii uwielbia kontakt z człowiekiem, równie bardzo co długie spacery i kąpiele błotne. Ten psiak kocha pieszczoty, sam się o nie prosi, gdy tylko ma na nie ochotę. Dodatkowo okazał się psem wyjątkowo inteligentnym, który chętnie i szybko się uczy. Bez problemu nauczył się siadać, podawać łapę i aportować piłeczkę. Na spacerach Zorro różnie reaguje na psy, niektóre mija bez większego zainteresowania, inne od razu wzbudzają w nim emocje, ale jest przy tym psem, który potrafi odwrócić od nich uwagę przy odpowiedniej motywacji w postaci smaczków. Nie jest to pies polecany do zamieszkania z dziećmi, a w docelowym domu powinien pozostać raczej psim jedynakiem. Zorro to pies, który potrzebuje czasu by w pełni zaufać człowiekowi. Przyszły opiekun powinien wykazać się doświadczeniem w pracy z trudniejszymi psami. Powinien być również osobą aktywną, chętną do pracy z psem i konsekwentnego budowania więzi. Zorro ma 3 lata. Przyjęty do schroniska 30.03.2018. Nr ewidencyjny: 0715/18.

Kontakt

Maja 509 859 528 Wiola 605 264 143 Magda 513 932 996 Schronisko "Na Paluchu" ul Paluch 2 02-147 Warszawa 22 846-02-36 22 868-15-79 22 868-06-34 info@napaluchu.waw.pl http://labradory.info/viewtopic.php?t=24143

Dokładne pochodzenie rasy nie jest znane. Pewne jest, że pies ten żył juz od 12. Wieku podobnie jak nowofundland na wschodnim wybrzeżu Kanady. Był wykorzystywany o pracy przy kutrach, wyciąganiu sieci, aportowaniu przedmiotów, także przy ratowaniu tonących. W końcu 18. wieku postanowiono zredukować liczbę psów żyjących na wyspie, ponieważ zaczęły one zagrażać hodowlom owiec. Od 1870 roku każde gospodarstwo mogło posiadać tylko jednego psa, nie przestrzegano jednak tej zasady i każdy pies biegający bez kagańca mógł zostać zastrzelony. Nie wszystkie zabito, część trafiła z rybakami do Anglii. Zaczęto je krzyżować z pointerem i przygotowywać do polowań. Labrador szybko stał się świetnym psem aportującym. W 1903 roku rasa została oficjalnie uznana.

Idealny wzrost w kłębie dla psa: 56-57 cm, dla suki: 54-56 cm. Labrador Retriever posiada krótkie, gęste, chroniące przed wodą, podwójne owłosienie. Zewnętrzne leży blisko ciała, jest proste, chociaż lekko pofalowane przy podstawie jest dozwolone. Tekstura owłosienia jest twarda i sprężysta, nie jest szorstka, ani jedwabista. Wewnętrzna warstwa pod owłosieniem jest delikatna i gęsta. Kolor labradorów jest jednolity. Jednolite czarne, żółte (począwszy od jasnego kremowego aż do czerwonego), czy tez czekoladowe. Żółte psy mogą mieć zróżnicowania w kolorze na uszach, z boku oraz na brzuchu. Ogon to cecha wyróżniająca Labradora Retrievera. Jest naturalnym przedłużeniem linii grzbietu, bardzo gruby i umięśniony przy podstawie i zwężający się ku końcowi. Ogon o poprawnej długości powinien sięgać nie dalej niż do stawów skokowych. Ogon jest pokryty takim samym, grubym, gęstym owłosieniem jak ciało ale nigdy nie sprawia wrażenia puchowego. To właśnie ciężkie owłosienie sprawia wrażenie, iż przypomina on swoim wyglądem ogon wydry. Kiedy pies jest spokojny, ogon spuszczony jest w dół w sposób naturalny, swobodny. Kiedy pies porusza się lub jest podekscytowany ogon może być noszony poziomo z tyłu lub lekko podniesiony. Oczy labradora są średniego rozmiaru, w pewnym stopniu trójkątne w wyglądzie ale nigdy tak bardzo żeby dawało to trwały efekt. Kolor oczu zależy od umaszczenia i tak dla czarnych i żółtych psów jest on brązowy, natomiast dla czekoladowych może być brązowy lub piwny. Powieki ciasno pasują. Kolor tęczówki pasuje do koloru nosa. Oczy tych psów sprawiają wrażenie inteligentnych i przyjacielskich. Uszy labradorów są spuszczone, trójkątne w kształcie, raczek krótkie z przednią krawędzią dobrze przytwierdzoną z tyłu, tuz ponad oczami.

To wszechstronny pies, wykorzytywany dziś do pracy w służbie celnej, przy wykrywaniu narkotyków, jest psem przewodnikiem niewidomych. Jest łatwy do ułożenia i słucha poleceń. Dobrze reaguje na inne psy, nie ma w nim agresji. Ma bardzo dobrą pamięć, rozpoznaje ludzi widzianych bardzo rzadko. Dobrze sprawdza się też na polowaniu, to pies aportujący, wyszukuje miejsce, w którym leży postrzelona zwierzyna. Jest wytrzymały i odważny, nie boi się zimnej wody. Ma bardzo dobry kontakt z dziećmi, potrafi się z nimi godzinami bawić, wcale się przy tym nie męcząc. Nie lubi sam zostawać w domu, nie lubi być zostawiony sam sobie, potrafi zdemolować mieszkanie, w ten sposób demonstruje, że jest źle traktowany. Łatwo dopasowuje się do życia w mieście, pod warunkiem, że co najmniej trzy razy dziennie będzie wyprowadzany na długi spacer. To bardzo przyjazne i łatwe w wychowaniu czworonogi.

Lorem Ipsum

//