Marley 2767

Pies

2 lata

labrador retriever

Łódź

Dodano: 2018-07-05 23:24

Dodany przez: Osoba prywatna

Opis zwierzaka

Jaki jest piękny, każdy widzi. Swoje problemy zdrowotne ma za sobą, natomiast dalej o stawy dbać trzeba. Wizyty kontrolne u ortopedów i zdjęcia rtg, dobre suplementy na stawy obowiązkowe, spacery z pływaniem w repertuarze również potrzebne. Maniutek, bo tak zdrobniale mówimy do tego oszołoma rozrabiaki, na spacerach wieczne psie dziecko, człowiek przy psiakach mógłby dla niego nie istnieć. Agresji w nim zero, pięknie wykonuje komendy takie jak siad, stój czy poproś. Wizyta u weterynarza nie jest żadnym problemem, a wręcz miłym towarzyskim spotkaniem. Jazda samochodem również idzie bez żadnego problemu. Zabawki męczące umysł psiaka rozpracowuje w moment. Jeść lubi jak to każdy Lab, ale ze względu na stawy trzeba się pilnować, bo żebradorzyć potrafi doskonale. Typ to taki, że za piłką pobiega, a i na kolanka wejdzie (przynajmniej zmieścić się spróbuje). Koty, króliki, świnki, papugi czy malutkie pieski są tylko do wąchanka i patrzenia, i krzywdy nie zrobi. Dzieci?? Żadnego problemu przy mądrze funkcjonujących rodzicach. Niestety Maniuś nie czuje swoich gabarytów i niechcący może przewrócić lub położyć się na dziecku - wiemy z własnego doświadczenia. Wszystko byłoby takie cudowne jak i jego piękne oczka, ale nie dajcie się zwieść tym maślanym oczyskom :) Marley, ze względu na swoje stawy i operacje, oraz niszczycielski charakter był przyzwyczajony do kennela, jego miejsce, jego azyl. Jakiego właściciela potrzebuje? Mającego przede wszystkim dla niego czas! Może i kenel jest dobrym rozwiązaniem, ale 8-10 h siedzenia tam przy jego temperamencie powoduje szereg zniszczeń wszystkiego co z kenelu się znajduje. Maniuś uwielbia towarzystwo innych psów, najlepiej, jeśli w jego nowym domku byłby inny większy psiak, z którym mógłby potargać się za "uszy". Uwielbia on spać wtulony w poduszki lub innego psiego przyjaciela. Teraz, gdy już może wychodzić na długie spacery, wreszcie ma okazję spożytkować swoją młodzieńczą energię, której ma w nadmiarze. Jeśli tylko masz dla niego czas i wiele zrozumienia, co do psich odpałów i masz już w domu psiego kompana, który mógłby zaprzyjaźnić się z Marleyem, on na pewno odwdzięczyć się wielką labradorowa miłością. Jesteś zainteresowany adopcją tego słodziaka, wypełnij ankietę: http://labradory.info.pl/ankieta/

Kontakt

Agnieszka 660 455 051 ogloszenia@labradory.info http://labradory.info/viewtopic.php?p=1088336

Dokładne pochodzenie rasy nie jest znane. Pewne jest, że pies ten żył juz od 12. Wieku podobnie jak nowofundland na wschodnim wybrzeżu Kanady. Był wykorzystywany o pracy przy kutrach, wyciąganiu sieci, aportowaniu przedmiotów, także przy ratowaniu tonących. W końcu 18. wieku postanowiono zredukować liczbę psów żyjących na wyspie, ponieważ zaczęły one zagrażać hodowlom owiec. Od 1870 roku każde gospodarstwo mogło posiadać tylko jednego psa, nie przestrzegano jednak tej zasady i każdy pies biegający bez kagańca mógł zostać zastrzelony. Nie wszystkie zabito, część trafiła z rybakami do Anglii. Zaczęto je krzyżować z pointerem i przygotowywać do polowań. Labrador szybko stał się świetnym psem aportującym. W 1903 roku rasa została oficjalnie uznana.

Idealny wzrost w kłębie dla psa: 56-57 cm, dla suki: 54-56 cm. Labrador Retriever posiada krótkie, gęste, chroniące przed wodą, podwójne owłosienie. Zewnętrzne leży blisko ciała, jest proste, chociaż lekko pofalowane przy podstawie jest dozwolone. Tekstura owłosienia jest twarda i sprężysta, nie jest szorstka, ani jedwabista. Wewnętrzna warstwa pod owłosieniem jest delikatna i gęsta. Kolor labradorów jest jednolity. Jednolite czarne, żółte (począwszy od jasnego kremowego aż do czerwonego), czy tez czekoladowe. Żółte psy mogą mieć zróżnicowania w kolorze na uszach, z boku oraz na brzuchu. Ogon to cecha wyróżniająca Labradora Retrievera. Jest naturalnym przedłużeniem linii grzbietu, bardzo gruby i umięśniony przy podstawie i zwężający się ku końcowi. Ogon o poprawnej długości powinien sięgać nie dalej niż do stawów skokowych. Ogon jest pokryty takim samym, grubym, gęstym owłosieniem jak ciało ale nigdy nie sprawia wrażenia puchowego. To właśnie ciężkie owłosienie sprawia wrażenie, iż przypomina on swoim wyglądem ogon wydry. Kiedy pies jest spokojny, ogon spuszczony jest w dół w sposób naturalny, swobodny. Kiedy pies porusza się lub jest podekscytowany ogon może być noszony poziomo z tyłu lub lekko podniesiony. Oczy labradora są średniego rozmiaru, w pewnym stopniu trójkątne w wyglądzie ale nigdy tak bardzo żeby dawało to trwały efekt. Kolor oczu zależy od umaszczenia i tak dla czarnych i żółtych psów jest on brązowy, natomiast dla czekoladowych może być brązowy lub piwny. Powieki ciasno pasują. Kolor tęczówki pasuje do koloru nosa. Oczy tych psów sprawiają wrażenie inteligentnych i przyjacielskich. Uszy labradorów są spuszczone, trójkątne w kształcie, raczek krótkie z przednią krawędzią dobrze przytwierdzoną z tyłu, tuz ponad oczami.

To wszechstronny pies, wykorzytywany dziś do pracy w służbie celnej, przy wykrywaniu narkotyków, jest psem przewodnikiem niewidomych. Jest łatwy do ułożenia i słucha poleceń. Dobrze reaguje na inne psy, nie ma w nim agresji. Ma bardzo dobrą pamięć, rozpoznaje ludzi widzianych bardzo rzadko. Dobrze sprawdza się też na polowaniu, to pies aportujący, wyszukuje miejsce, w którym leży postrzelona zwierzyna. Jest wytrzymały i odważny, nie boi się zimnej wody. Ma bardzo dobry kontakt z dziećmi, potrafi się z nimi godzinami bawić, wcale się przy tym nie męcząc. Nie lubi sam zostawać w domu, nie lubi być zostawiony sam sobie, potrafi zdemolować mieszkanie, w ten sposób demonstruje, że jest źle traktowany. Łatwo dopasowuje się do życia w mieście, pod warunkiem, że co najmniej trzy razy dziennie będzie wyprowadzany na długi spacer. To bardzo przyjazne i łatwe w wychowaniu czworonogi.

Lorem Ipsum

//