Brego 5812

Pies

11 lat

ogar polski

Kłomnice

Dodano: 2019-07-26 21:11

Dodany przez: Osoba prywatna

Opis zwierzaka

Ekscytacja jaką pokazuje Brego na widok wolontariuszy to istny armagedon. Obijanie się łapkami od ściany, szczekanie najgłośniej jak można, wkładanie łapek między kraty! Brego całym sobą woła – weź mnie na spacer a najlepiej do własnego domu. Widok zapiera dech w piersiach. Kiedy wchodzimy do kojca z radości podgryza dłonie lub liże lub naprzemiennie, byleby w jakikolwiek sposób wyrazić swoją radość. Na szczęście na spacerze uspokaja się i przechadzka z nim to czysty relaks. Wiedząc, że uzyskał to czego pragnął zachowuje się poprawnie i stonowanie wkładając pyszczek w każdą trawkę i zaciągając się zapachami. Świetny pies, który potrzebuje dużo ruchu, uwagi i najlepiej, aby dom był bezdzietny, gdyż niekontrolowana radość mogłaby doprowadzić do nieszczęścia. Alternatywą mógłby być dom z ogrodem, gdzie spożytkowałby swoją energię biegając po podwórku. Brego nie jest konfliktowy ani zaczepny, dlatego tez przebywanie w jego towarzystwie to sama radość. Rewelacyjny balsam na Twoje smutki. Pies w typie ogara polskiego. Pies jest wykastrowany i posiada aktualne szczepienia. Istnieje możliwość dowozu psa do osoby adoptującej! Po wizycie przed-adopcyjnej, ankiecie i zwrocie kosztów za paliwo. Urodzony: 2008 W schronisku od: 2010 tel. 663 422 281 e-mail: info@piesdoadopcji.pl https://piesdoadopcji.pl/pies/brego/ Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt AS w Jamrozowiźnie (Śląsk). 30 km od Częstochowy.

Kontakt

tel. 663 422 281 info@piesdoadopcji.pl

Psy gończe należą do najstarszych ras psów myśliwskich. Pierwsze wzmianki o ogarach w literaturze polskiej znajdujemy w wydanych w Krakowie "Księgach o gospodarstwie" w 1549 r. Wspominają o ogarach również Mikołaj Rej w "Żywocie człowieka poczciwego" oraz Anzelm Gostomski w podręczniku "Gospodarstwo jeździeckie, strzelcze i myśliwcze" z 1600 r. Polskie ogary na skutek różnych wydarzeń dziejowych zaczęły z wolna ginąć. W okresie powojennym stwierdzono, że polowanie z ogarami to anachronizm, a ogar w nowoczesnym łowiectwie jest nieprzydatny. Dla wielu jego przeciwników ogar był jednym z symboli Polski szlacheckiej – ten pogląd a także wzrost popularności innych ras myśliwskich przyczyniły się do spadku popularności rasy. Ale prawdziwi miłośnicy nadal je hodowali. W 1964 r. FCI zatwierdziło wzorzec ogara polskiego.

Pies średniego wzrostu, silnej i zwartej budowy, o silnym kośćcu i pewnej masie, proporcjonalnych nogach. Cała sylwetka wskazuje na siłę i wytrwałość, mniej na szybkość. Głos w czasie gonu po tropie czysty, donośny, o średniej zmieniające się tonacji, u suk zwykle wyższy. Wyraz oczu łagodny, spokojny; oczy nie za głęboko osadzone, ciemnobrązowe. Uszy nisko osadzone, dość długie, luźnie wiszące, u dołu lekko zaokrąglone. Dolne partie zawijają się ku środkowi szczelnie przylegając do głowy. Ogon osadzony raczej nisko, gruby, pokryty dłuższym włosem od spodu, sięga niżej stawu skokowego, lekko spadający, od połowy podudzia lekko zgięty. Kolor sierści: głowa i uszy z wyjątkiem nalotów z obu stron czaszki podpalane, uszy nieznacznie ciemniejsze od reszty. Nogi, podbrzusze i uda również podpalane. Korpus czarny lub ciemnoszary, prawie czarny. Podpalenie zasadniczo żółte, ma różne natężenie tej barwy aż do rdzawo - cynamonowej, najbardziej cenionej u ogara polskiego. Średniej długości, gruba, z gęstym podszyciem, nieco dłuższa na karku, tylnej części tylnych nóg i na dolnej części ogona. Wzrost: suki 55 − 60 cm, psy 56 − 65 cm

To pies zrównoważony i spokojny, ale zarazem bardzo towarzyski. Potrzebuje częstego kontaktu z człowiekiem. Psy te nie sprawiają problemów związanych z agresywnym zachowaniem, są łagodne w stosunku do innych psów i zwierząt. Lubi dzieci, szczególnie suki maja duże wyczucie w kontaktach z nimi. Z pewnością nie są to psy obronne, chociaż ich wzrost i masa budzą respekt. W domu są spokojne, wręcz leniwe, ale muszą mieć odpowiednią dawkę ruchu. Ogar lubi swobodę na spacerach, często oddala się od właściciela. Nie ma natomiast skłonności do włóczęgostwa, za to posiada znakomitą orientację w terenie. To psy samodzielne, dlatego ważne jest szkolenie z posłuszeństwa. Przy wychowaniu psów tej rasy ważne jest zachowanie spokoju, bo są one bardzo wrażliwe na ton głosu i bardzo łatwo zniechęcić je gwałtownymi reakcjami.

Lorem Ipsum

//